Poigravanje jezikom i ratom*

Kad Beckovicu, koji godinama izigrava disidenta u Beogradu i zrtvu komunistickog jednoumlja, nije zasmetalo da ga ovjencaju drzavno-partijskom Sedmojulskom nagradom, koju je s ponosom primio iz ruke Slobodana Milosevica, zasto bi mu smetala Njegoseva nagrada iz ruke Bulatovica ili Djukanovica, svejedno. Ukoliko ovaj drugi uruci pjesniku nagradu, bice to jos jedan dokaz »dosljednosti reformske politike«. Hoce li, kada bude cestitao pjesniku, Djukanovicu proci kroz glavu da nagradu daje onom istom koji je korio srpske vojnike sto ne mogu da zauzmu Borovo Selo i Tenje, onom sto je svoje »metafore« o Kosovu kao »najskupljoj srpskoj rijeci« i Jasenovcu kao »najvecem srpskom podzemnom gradu« nudio Milosevicu kao ubojito oruzje za rasplamsavanje i vodjenje rata i onom za koga su Crnogorci komunisticka izmisljotina.

Beckovicu, clanu Krunskog savjeta, koji veli da u »haosu u kojem zivimo jedino znamo ko nam je kralj«, mozda jos nije trebalo dodijeliti nagradu. Jer, njegovo »zivotno djelo« nije zavrseno na Kosovu i u Crnoj Gori, kao sto je »zavrseno« tamo gdje je nekad zivio ostatak »zaklanog naroda«, u Hrvatskoj. Posto je vec dobio »Ljubisinu«, a, evo, i »Njegosevu«, kad dobije i »Ratkovicevu«, koju dodjeljuju ratnim zlocincima poput Radovana Karadzica, valjda ce izmiriti racun sa svojom Crnom Gorom. Na kraju, podsjetimo i na Beckovicevu dobru misao: »Mesajuci se u politiku, pomesamo se sa mekinjama, a gde su mekinje, tu su i svinje i kutlace i ne treba se cuditi nicemu sto nas snadje«. Bas tako!

Branko Vojicic

*) Iz: Monitor, br. 374, 19. 12. 1997, str. 13.